Gala Dragot maakt art-pop voor meisjes die te veel voelen. Op haar twintigste heeft ze al reality tv-roem (als winnares van The Voice Kids) en een finaleplaats bij het Eurovisiesongfestival in 2023 achter de rug, grote platencontracten getekend en uiteindelijk alles achter zich gelaten om muziek te maken die er echt toe doet. 

Denk aan de eigenzinnigheid van Björk, de filmische melancholie van Melanie De Biasio of het drama van Rosalía, maar dan over doom-scrollen om 3 uur ’s nachts en verlangen naar iemand die niet bestaat.

Ze schrijft over de dingen die we niet hardop zeggen: digitale obsessie, spiraalvormige gedachten over lichaamsbeeld, wachten tot je gekozen wordt. Haar muziek klinkt als een botsing tussen klassieke training en glitchy chaos – strijkers die je achtervolgen, elektronica die anders klinkt, in de sfeer van een rokerige jazzclub.

Na samenwerkingen met Zwangere Guy & The Subs zei Gala: fuck it, en ging ze solo. Nu maakt ze haar meest eerlijke werk tot nu toe: een EP over een meisje zijn online, alles willen, en wegkwijnen op dezelfde plek. Geen filter, geen label, alleen vibes en gevoelens.